Ga naar de bovenkant van de pagina

Toon Hermans – zoiets komt nooit meer terug!

Geschreven door FrancisCapelle op 28 11 2014. Aantal keer gelezen: 770. Permalink

Categorieën: Entertainment, Kunst en Cultuur.

Ik zat vanmorgen wat rond te snuffelen op YouTube en stuitte daarbij op archiefbeelden van Toon Hermans, een man die nooit kwetste en met de eenvoudigste attributen langdurig en intens entertainment wist te maken. Een man met teksten die mensen konden doen lachen of huilen, een man die van meet af aan niet in het Theater hoefde te staan omdat hij het Theater was.

Zoiets komt denk ik nooit meer, want tegenwoordig kan men alleen nog entertainment vinden in de vorm van publiek iemand afbranden, vulgaire scherpzinnigheid, kwetsende oproer en zo meer.

Zo werd Patricia Paay nog niet al te lang geleden volledig afgebrand vanwege haar Playboy reportage op hoge leeftijd in De Wereld Draait Door. De manier waarop dit gebeurde en de argumenten waarmee waren zo onzinnig, zo dubieus en vulgair dat ik me afvroeg hoe men dit op televisie kon toestaan.

Nee, het entertainment van vandaag bestaat nog slechts uit overbetaalde vuilspuiterij, en dat heeft wat mij betreft niets meer met artistieke vormgeving te maken. Als je dan terugkijkt op een man als Toon Hermans en het theater dat hij bedreef, dan ontstaat er bijna een abstracte gewaarwording, een onoverbrugbare kloof in de tijd, een onverslaanbare muur tussen toen en nu!

Ik besefte eens te meer dat er bepaalde paden kunnen worden ingeslagen die in alle werkelijkheid geen terugkeer meer kennen, evenals er bewegingen ontstaan die geen tegenbeweging meer kennen en dus vanaf het moment dat ze ontstaan maar een kant op kunnen!

Een soort van eenzijdig verkeer naar steeds grotesker, steeds vuiler, steeds hardnekkiger, steeds killer.

We kunnen daar volgens mij ook niet meer op terug, de grenzen vervagen, de normen verdwijnen of keren zich als rollen om. En dat is jammer. Er zijn nog maar een paar mensen die hier niet in mee willen en het theater dus nog echt vorm geven. Vroeger was het immers zo dat men in het theater kon ontsnappen aan het leven van alledag, nu is het helaas zo dat het theater meer en meer een afspiegeling geworden is van het verkilde leven, de koude straten, de harteloze en kwetsende praat en de monotone matheid van platvloers.

Als we terug willen naar het theater om aan de druk van de tijd te ontsnappen, zal er wat mij betreft dan ook een andere generatie artiesten moeten opstaan, die schermen met mildheid en de kunst verstaan om de liefde opnieuw een stem te geven in een wereld waarin die stem allang verloren is gegaan. Maar dat is als je het mij vraagt. Of zou het zo kunnen zijn dat oude beelden sentimenteel maken op die dagen waarin je er, om welke reden dan ook, het meest gevoelig voor bent?

Zeker is dat het theater een plek zou moeten zijn waarin je de rest van de wereld even vergeet, in plaats van er constant en mogelijk nog nadrukkerlijker aan wordt herinnerd.

En het is nu juist die kunst die volledig verloren lijkt te zijn gegaan!


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Verschillende… 2 uur geleden
Zoekterm: alle soorten…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring