Ga naar de bovenkant van de pagina

Reizigers! (Heb elkaar lief en koester onze gezamenlijke minuten!)

Geschreven door FrancisCapelle op 26 11 2014. Aantal keer gelezen: 941. Permalink

Categorieën: Auto’s en Vervoer, Transport, Mens en Samenleving, Psychologie, Relatie.

Of we nu met of zonder duidelijke bestemming reizen, we zijn allemaal maar vluchtige passanten binnen de rumoerige en soms bekrompen marges van het leven. Sommigen laten duidelijke sporen achter, anderen verdwijnen zonder een echte herinnering achter te laten.

Eens zal ons gezicht en onze stem verstommen, eens het meer der stilte onze klanktuin overspoelen en zullen onze bloemen voorgoed onder water staan. Beseffen we het wel? Beseffen we hoe belangrijk de meest insignificante momenten kunnen zijn als we hierover het licht van dit gegeven laten schijnen?

Vandaag werd ik op de inloop (waar dak en thuislozen van een kop koffie en een broodje worden voorzien) ineens overspoeld door deze bewustwording, deze messcherpe kant aan en van het leven. Waar kijken we naar als we in onze gezichten kijken? Wat horen we achter de woorden die we spreken? Hoe lang blijft een goed en warm gebaar een onderdeel van ons, nadat we er getuige van werden?
Vragen die je weemoedig kunnen stemmen, vragen die je herinneren aan het feit dat we allemaal maar zo tijdelijk zijn en waarop de antwoorden, die zich in dit geval eens onvermijdelijk zullen aandienen, enorm pijn doen. 

We zijn allen reizigers, zonder uitzondering, de één met en de ander zonder bestemming. We dolen allemaal over het station dat we het leven noemen en van waaruit op verschillende tijden de verschillende treinen stoppen die ons afzonderlijk wegnemen. Hoeveel nieuwe mensen nadien ook onze plaats zullen innemen, hetgeen genomen is kan niet worden vervangen. Ik wilde vanmorgen dat meer mensen zich hiervan eens wat vaker bewust zouden zijn. Want als de stem van een geliefde voor altijd verstomt, een goede daad door zijn of haar handen niet meer zal worden verricht, dan is er de stilte, en staan onze mooiste bloemen voorgoed onder water.

Laat ons oordeel soms maar mild zijn en laat ons, vanuit dit perspectief, eens wat vaker omzien naar elkaar. Want de trein komt uiteindelijk ook voor jou en mij en neemt ons mee op een reis van waaruit geen terugkeer mogelijk is. We hebben voor een ander allemaal die trein al eens zien vertrekken, er resteert alleen nog het zinderen van de warme lucht boven de stille rails en het perron achter ons dat gevuld is met vreemden. Uiteindelijk gaan we allen opnieuw op zoek naar een vertrouwde glimlach of een omhelzing die als thuis voelt, maar we zullen nooit echt meer vinden wat achtergelaten is.

Laten we daarom zuinig zijn op elkaar, en geen hart overbodig verwonden. Uit respect… respect voor die laatste reis. Laten we het leven liefhebben en koesteren en ons beseffen dat geen hart ooit heeft geklopt dat niet vol verwachtingen was. Dan is onze tijd op het perron te dragen. Dan wordt het zinvol. Draag elkaars bagage en sta op voor hen die bij de pakken zijn gaan zitten. Dan is het goed.

We zijn reizigers... tijdelijke, maar goedlachse schimmen aan de horizon… we zijn een warme handdruk, een omhelzing, elkaars gelijken en vreemdelingen. We verschillen wat dit betreft in niets – als jij gaat, gaat er een stuk van mij – heb elkander lief!


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Slapen met een… 15 uur geleden
Zoekterm: zijslaapkussen…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring