Ga naar de bovenkant van de pagina

Pas als het weg is weet je wat je mist

Geschreven door Dounia op 16 08 2015. Aantal keer gelezen: 749. Permalink

Categorieën: Mens en Samenleving, Gezin.

Hoe is het om iemand te missen? Iemand kwijt te raken? En pas als het weg is weet je wat je mist.

Ik als grote zus voor mijn broertje en zusje moest me groot houden toen alle ellende begon. Onze wereld die in elkaar stortte. Want wie had ooit gedacht dat mijn lieve broertje zou te overlijden? Zo'n sterke gezonde jongen. Een jongen vol met energie. Een jongen die zo beleefd was en niemand wat kwaad deed.  Waarom is het leven zo oneerlijk? Een jongen van 15 die al heen is. Je had een hele leven voor je. Het gemis is te groot. Hierbij een tip voor iedereen, hou de mensen die je geliefd bent dicht bij je. Want als je ze eenmaal verliest weet je wat je mist.

Ik keek naar het grote gebouw voor me. In mijn hoofd spoken allerlei vragen rond. Ik liep mijn ouders achterna. Langzamerhand bereikten we de afdeling 'intensive care'. Ik hou m'n hart vast voor wat er zal komen. Ik was bang. Bang om in huilen uit te barsten. Bang om te zien wat ik nooit in mijn leven wil zien.

Toen bereikten we de einde van de lange gang. En daar binnen lag jij.. We liepen je kamer binnen en ik kwam als laatst binnen. En toen zag ik jou met al die buizen in je mond en in je neus. Mijn hart brak in duizenden stukjes. Zo'n sterke jongen en dan ligt hij daar zo zwak. Maar je vocht voor je leven, dat maakt jou nog steeds een sterke jongen! De dokter kwam binnen en vertelde dat je een hersenvliesontsteking hebt opgelopen. En dat de situatie heel ernstig is. Met tranen in mijn ogen keek ik de dokter aan. Waarom hij?! Zelfs op de dag van vandaag kan ik het niet geloven dat jou dit is overkomen. Kon ik de tijd maar even terugdraaien, terug naar de tijd dat je bij ons was.

Mijn kwam elke keer naar me toe en zei "Wanneer zal hij weer bij ons zijn? Wanneer worden we weer een heel gezin?'' Met een brok in mijn keel keek ik haar dan aan en zeg 'Het komt allemaal goed', 'Hij zal spoedig bij ons zijn'. Maar die vragen zweefden ook in mijn hoofd rond. Zullen we weer een heel gezin worden? Zal alles wel goedkomen? Elke dag bad ik tot God dat jij beter zou worden, en mijn vragen beantwoord worden.

Maar weken verstreken en we kwamen je elke dag bezoeken, maar je gaf geen enkele reactie. Zoveel mensen die om je gaven en langskwamen bij je. Totdat we bij de 6e week aankwamen op een vrijdagavond. Een avond die ik nooit in mijn leven zal vergeten. Een avond waarvan ik de beelden van iedere minuut nog in mijn hoofd gegraveerd heb staan. Een avond waar ik pijn heb geleden die ik nog nooit heb gevoeld. 

Die avond zagen dat we je hartslag daalde. Ik wist niet wat ik zag. En je ademhaling daalde ook. We wisten het: zijn tijd was dus aangebroken. De dokters hadden het ons al verteld dat het één van deze dagen zou gebeuren. Met de hele familie stonden we om je bed heen. Met tranen in onze ogen keken we naar je. Je blies je laatste adem uit, en heen was je. Een pijn die onbeschrijfelijk is. En bedacht: "mijn broertje, je bent op een betere plek en verlost van al je pijn."

Het gemis is tot de dag van vandaag nog enorm groot. Uit ervaring zeg ik dus: "lieve mensen, mensen die dierbaar zijn bij jullie, hou die dicht bij jullie! Want op een dag gaan ze heen en weet je pas wat je daadwerkelijk mist."


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Mijn ervaring met… 3 dagen geleden
Zoekterm: srichting honden…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring