Ga naar de bovenkant van de pagina

Op je 40e weer bij je ouders wonen, hoe is dat?

Geschreven door dianadivera op 31 05 2013. Aantal keer gelezen: 1811. Permalink

Categorieën: Mens en Samenleving, Gezin.

Ik hoorde er weleens over en vond het altijd maar raar, apart; waarom kan iemand niet gewoon voor zichzelf zorgen op zijn veertigste? Of nog anders: waarom woonden er nog zoveel mensen, vooral zonen, thuis bij hun ouders, of alleen met hun moeder? Toen het mij overkwam, dacht ik er ineens heel anders over.

Vanaf welke leeftijd gaat iemand zelfstandig wonen? Dat is tegenwoordig toch wel heel anders dan voorheen, vroeger ging je toch normaal gesproken alleen uit huis, wanneer je ging trouwen. Tegenwoordig is het allemaal zoveel anders, er is geen leeftijd meer aan gebonden, het is zelfs soms zomaar een rommeltje. Soms gaat het natuurlijk gewoon goed, maar volgens mij gaat het vaker mis. Of je hoort alleen maar de verhalen die mis gaan, dat kan natuurlijk ook. Verhalen over echtscheidingen of over echtelijke ruzies en de één moet noodgedwongen verhuizen.Tegenwoordig krijg je ook niet meer zo snel een urgentieverklaring, dan moet er écht iets ernstigs aan de hand zijn.

Ik woonde sinds mijn eenentwintigste zelfstandig en heb in verschillende huizen gewoond, de ene keer samen met anderen en ook een keer met een jongen samen, andere keren woonde ik alleen. Ik redde mezelf wel steeds aardig goed, al zeg ik het zelf. Ook al ging ik toch weer verhuizen, maar dit kwam dan doordat ik mijn baan verloor of juist in een andere plaats een nieuwe baan had gevonden. Inmiddels had ik mijn draai wel gevonden in het zelfstandig wonen. Wanneer ik werkte, stond ik een bepaalde tijd op en wanneer ik geen werk meer had, nam ik eerst een soort vakantie en stond ik na enkele weken weer een vroege tijd op. Uitslapen kende ik al bijna nooit, dus – stel dat ik nog eens bij iemand moest inwonen – dan zouden mensen geen last van mij hebben. Dat ik misschien te lang in bed bleef liggen of niet leek te willen helpen binnen het huishouden bijvoorbeeld. Ook had ik mezelf in de tussentijd al veel ontwikkeld, vanzelfsprekend, na verschillende relaties en verschillende werkplekken, levenservaringen; logisch denk ik.

Toen ik anderhalf jaar had samengewoond en ik nergens zomaar even heen kon – ik had wel aan een tante gevraagd of ik tijdelijk bij haar kon wonen, in een schuur achter haar huis – boden mijn ouders aan om bij hun te komen wonen. Ik hoefde niet te vragen bij andere mensen, want bij hen was ik van harte welkom, zeiden ze. Gelukkig hebben zij er ook plezier aan beleefd, want ik kookte vaak voor hen en waste af na het eten. Soms deed ik de boodschappen; tja, dit was ik toch ook gewend om voor mezelf te doen? Ik vond die dingen alleen maar logisch. Wat ik minder logisch vond was dat ik steeds moest uitleggen waarom mijn relatie niet goed was verlopen; daar moest ik zelf eerst eens over nadenken, voordat ik het hier met anderen over ging hebben. Gelukkig is het allemaal heel erg goed gekomen en heb ik – op mijn veertigste – uiteindelijk slechts een maand bij mijn ouders hoeven wonen. Ik ben mijn ouders voornamelijk dankbaar voor het feit dat ze mij met mijn kat en al mijn spullen wilden opvangen.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Mijn kind komt weer thuis wonen

Geschreven door Redactie op 08 10 2010. Aantal keer gelezen: 3620.

Schrijf mee, deel mee en groei mee!De laatste jaren is er een toename in het aantal kinderen dat weer thuis komt wonen. Hoe ga je hiermee om?

Lees meer...

Top van de dag:

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring