Ga naar de bovenkant van de pagina

Mijn leven met CVS

Geschreven door Poeh89 op 26 02 2015. Aantal keer gelezen: 789. Permalink

Categorieën: Gezondheid en Welzijn, Ziekten.

Ik ben een jonge vrouw van 25 jaar. Ik woon samen met mijn vriend. In juni vorig jaar kreeg ik klierkoorts, wat enkele maanden later, in december, CVS (Chronisch Vermoeidheidssyndroom) bleek te zijn. Mijn leven is helemaal veranderd sinds ik ziek ben. Ik ben niet meer dezelfde, ik ben iemand anders geworden. Of beter gezegd: er is iemand anders in mijn lichaam gekropen. En ik kan niets doen. Ik kan het alleen maar ondergaan en hopen dat het ooit beter wordt.

Hoe meer maanden er voorbij gaan, hoe vaker ik slechte dagen heb. Je zou denken dat het met de tijd beter wordt, maar dat is helemaal niet zo. Ik denk dat dat het ook juist zo moeilijk maakt. Ik heb bijvoorbeeld enkele betere dagen gehad en dan denk je: "Oh, het gaat de goede richting uit." Om dan daarna weer heel slechte dagen te hebben en telkens in een diepe put te vallen. Op die betere dagen denk ik soms dat ik ga genezen, en op de slechte dagen besef je maar al te goed dat genezen nog lang niet aan de orde is, als ik al ooit zal genezen.

De voorbije weken heb ik meer dagen in mijn bed en de zetel gelegen, dan dat ik effectief dingen heb gedaan. Ik was en ben zo moe, zo ongelooflijk moe. Om nog maar te zwijgen van de dagelijkse spierpijn die ik heb. In het begin was de pijn enkel in mijn schouders en bovenarmen. Ondertussen ook in mijn rug, onderarmen, polsen en handen. Pijnstillers helpen niet meer. Ik vraag me meerdere keren per dag af: hoelang gaat dit allemaal nog duren?

Niemand kan je daar een antwoord op geven, zelfs de artsen niet. De ene CVS-patiënt voelt zich na een jaar beter en de andere patiënt is na tien jaar nog steeds erg ziek. Het hangt af van persoon tot persoon, en ik kan alleen maar hopen dat het bij mij ook snel zal voorbij zijn en ik mijn leven terug kan opnemen.

Momenteel valt alles weg. Omdat ik altijd moe ben en pijn heb, kom ik bijna het huis niet meer uit. Mijn sociaal leven wordt steeds kleiner. Terwijl anderen van mijn leeftijd elk weekend uit de bol gaan, lig ik thuis in bed of zetel. Als ik een betere dag heb, kan ik nog een serie op televisie kijken. Anders blijft het bij rusten, dag in en dag uit.

Het huishouden is een ramp. De was en strijk probeer ik zo goed mogelijk bij te houden omdat ik wil dat mijn vriend met nette kleren naar zijn werk kan. Maar verder loopt alles in het honderd. Stof afdoen, stofzuigen, dweilen... Het lukt me niet meer om elke week te doen. Ik doe mijn best, maar ik vind het erg om te beseffen dat ik dit op 25-jarige leeftijd niet meer kan. Ik zou moeten bruisen van de energie.

Het enige wat ik kan doen is me concentreren op het positieve, bijvoorbeeld als ik een betere dag heb. Dan probeer ik leuke dingen te doen. Een namiddagje shoppen, een wandeling in het bos, teksten schrijven... De betere dagen houden me recht, ook al zijn ze in de minderheid. Ik kan alleen maar hopen dat er meer betere dagen komen en ik weer kan genieten van het leven.

Ik zal nooit meer de oude zijn, maar ik zou al gelukkig zijn als ik ooit nog een stukje van mezelf terug krijg.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

De eeuwige… 2 weken geleden
Zoekterm: discuseerder

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring