Ga naar de bovenkant van de pagina

Leuk hondenweetje

Geschreven door Angel op 05 12 2015. Aantal keer gelezen: 529. Permalink

Categorieën: Dieren en Natuur, Huisdieren.

Met zijn trouwe hondenogen en grote fiere oren kijkt hij nieuwsgierig de gang in. Wanneer ik een lokkend geluidje maak met mijn mond, gaat haar staart gelijk zwaaien.

De geleidehond van mijn blinde collega is altijd en overal met haar baasje op stap. Want waar haar baasje naar toe wil, daar moet zij hem begeleiden. Een taak die ze met grote precisie en toewijding uitvoert. Maar eenmaal aangekomen op de plek van bestemming, kan ze lekker uitrusten, rondsnuffelen, en flirten met langslopende collega's. Iets wat ze makkelijk voor elkaar krijgt met haar lieve, harten-stelende en uitnodigende kop.

En ook ik, als echte dierenliefhebber, kan niet langs haar heen, zonder met haar een touwtrekspelletje te spelen, lekker te krabbelen achter haar oren, of te vertellen hoe lief ze is waardoor haar kop van links naar rechts kantelt, terwijl ze mij intens en doordringend aankijkt.

Waarom kantelen honden eigenlijk hun kop?

Iets wat ik me nog nooit heb afgevraagd. Het zal wel nieuwsgierigheid zijn, of iets wat bij hondentaal hoort of zo, dacht ik. Totdat ik vandaag op een artikel stuitte, met schattige, hart-smeltende, schuin gekantelde hondenkoppen. Want dat honden hun kop kantelen, heeft wel degelijk een reden.

Sociaal

Natuurlijk is het ten eerste een versiertrucje om een koekje of hondenvoer los te peuteren. Maar er is nóg een andere en bijzondere reden. Want wanneer je tegen je viervoeter praat, kantelt hij (of zij) zijn kop om zijn medeleven te tonen. Hij geeft hiermee aan te luisteren en geïnteresseerd te zijn in wat je zegt.

En, soms kantelt je viervoeter zijn kop, zónder dat je wat zegt. Honden kunnen je emoties aanvoelen. Wanneer je bijvoorbeeld in een trieste bui bent, zal je hond zijn kop kantelen in een poging je te steunen. Een hond is dus een heel sociaal dier. Socialer dan aanvankelijk werd aangenomen. Dit doet mij terugdenken aan een gesprek tussen twee bejaarde mensen, járen geleden.

Ik liet onze hond uit, toen ik op twee kleine hondjes stuitte van twee bejaarde mensen. Natuurlijk liet ik de drie honden even aan elkaar ruiken. De twee bazinnetjes van de betreffende hondjes deelden ervaringen over hun o zo geliefde huisdier. Ze ervoeren steun en gezelschap van hun hond. ´En dan heb ik van die momenten dat ik mijn man zo mis. En dan duwt ´ie zijn kop tegen je aan om te zeggen: ik ben er ook nog.´

Op dat moment luisterde ik medelijdend en legde in mijzelf hun verhaal uit, als typisch eenzame personen. Honden kunnen zoiets niet aanvoelen. Het is gewoon hun instinct.

Niet dus...

Honden staan veel dichter bij ons dan we beseffen. Wow, de wisselwerking tussen mens en dier is écht facsinerend.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

De nasleep van een… 2 uur geleden
Zoekterm: na de narcose

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring