Ga naar de bovenkant van de pagina

Jong, onervaren en eigenwijs!

Geschreven door Angel op 04 02 2015. Aantal keer gelezen: 746. Permalink

Categorieën: Auto’s en Vervoer, Auto’s.

Daar stonden we dan. Mijn rijinstructeur en ik. Nog een paar passen en ik zou thuis zijn. Ik kon niet wachten. Dat nare rijexamen, die onaardige examinator en de vervelende verkeersomstandigheden. Ik was er helemaal klaar mee.

Blokken op de theorielessen, al die autorijlessen, het afleggen van de tussentijdse toets. Het leek allemaal vergeefse moeite. Ik kon het echt niet meer opbrengen.

‘Hier moet je alle gegevens invullen, in deze envelop doen en dan op de post. Ik kan op die manier vóór de zomervakantie nog een rijexamen voor je regelen. En doe het nou alsjeblieft! Je krijgt er echt spijt van als je nu zo abrupt stopt. Echt, je bent al zo ver gekomen. Nog even doorzetten en ik garandeer je dat je iets waardevols in handen hebt voor de rest van je leven.’

Na een aantal zenuwslopende uren, stap ik mijn ouderlijk huis binnen. Ik kan al mijn emoties de vrije loop laten. Al mijn frustraties, mijn teleurstelling en de spanning. Mijn moeder vangt me begripvol op. ‘Natuurlijk stop je lekker met die rijlessen meid. Het is gewoon niets voor jou. Trek even wat luchtigs aan, dan gaan we samen in de tuin een bakje koffie doen met wat lekkers er bij.’

Niet dus…

Een periode lijkt afgesloten. Ik stort me met volle overgave op mijn studie. Maar schijn bedriegt. Want een week later staat mijn rijinstructeur voor de deur. En met een missie. Want in mum van tijd weet hij mijn moeder te overtuigen van zijn mening.

Tot mijn verbazing valt mijn eigen moeder mij af. En dat voelt heel onveilig. Aan haar mening is mij veel gelegen.

Vol ernst en vuur praten mijn ouders met me. Ze proberen mij duidelijk pushen, zij het niet enigszins onder druk te zetten, om toch voor het rijbewijs te gaan. En tegen zoveel eensgezindheid kan ik niet op. Want rond koffietijd belt mijn rijinstructeur, er vanuit gaande dat ik inmiddels dezelfde mening deel, voor een eerstvolgende afspraak.

Altijd dankbaar…

Alhoewel ik me goed kan herinneren dat het nog 6 maanden hard doorbijten was, ben ik ze voor altijd dankbaar. Soms stel ik verbaasd vast dat ze alle drie écht met mij begaan waren. Want voor hun was er uiteindelijk niet perse een belang bij. Ik was te onervaren, te naïef en behoorlijk eigenwijs.

Inmiddels draag ik het felbegeerde roze kaartje ruim 10 jaar bij me. Trots en dankbaar. Waar was ik geweest zónder. Gelukkig hoef ik daar niet over na te denken.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Oliebollen zonder… 2 weken geleden
Zoekterm: oliebollen zonder…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring