Ga naar de bovenkant van de pagina

Het dodelijke zesletterwoord

Geschreven door vandollum op 21 05 2015. Aantal keer gelezen: 747. Permalink

Categorieën: Gezondheid en Welzijn, Ziekten.

Ik was net in mijn tienerjaren, zo’n dertien jaar oud, toen ik te maken kreeg met dit akelige zesletterwoord. Het is een simpel woord van zes letters. Het begon allemaal met een telefoontje en je weet niet hoe je op dit vreselijke nieuws moet reageren. Een telefoontje kan je leven compleet veranderen en op de kop zetten.

Het verandert niet alleen wie je bent, maar ook hoe je denkt en wat je voelt en hoe je naar de wereld kijkt. Je denkt: zoiets komt in mijn leven nooit voor en je zou gevrijwaard worden van deze vreselijke ziekte. Dat zesletterwoord, genaamd kanker, zet al onze levens op de kop, want een familielid van ons kreeg kanker. Ja, zei hij dan, ik heb kanker, ik weet dat ik dat heb, maar ik kan er niks aan veranderen. Maar hij zei ook dat hij zou vechten tegen deze dodelijke ziekte, hij zou de strijd niet opgeven.

Zijn woorden spraken kracht uit en moed, dat behoorde tot zijn persoonlijkheid. Hij was niet iemand die zich zomaar terug zou trekken en op zou geven. Er werden geen vragen gesteld en drie jaar lang vocht hij zo hard als hij kon. Zoete warme tranen heb ik gehuild dat hij het beter zou gaan krijgen en dat dit dodelijke zesletterwoord weg zou ebben.

Helaas is hij overleden na al die jaren vechten en telkens als ik dit woord hoor denk ik automatisch aan de dood. Een paar dagen na zijn overlijden waren we in zijn huis en nog steeds voelde je zijn aanwezigheid. Je rook de geur van zijn aftershave en de televisie was niks meer dan een zwart scherm zonder geluid. Zelfs zijn glimlach was er niet meer en vulde ook het lege huis niet meer. Je moet accepteren dat hij er niet meer is maar je wordt boos. De engel des doods heeft hem weggehaald.

Ik was zo boos dat ik ging bidden die avond, want mijn beste vriend was verdwenen. Mijn opa was er niet meer en toch voelde ik hem naast mij zitten op mijn bed. Hij fluisterde in mijn oor dat alles goed zou komen en hij wreef me zelfs over mijn knie. Zijn dood was geen straf voor mij of mijn familie wat ook al zijn ze dood ze zijn er nog steeds. Iemand verliezen aan kanker zet echt je wereld op zijn kop, want je hebt je vriend, je redder verloren. Ik als zijn kleindochter draag zijn bloed in mij verder. Hij zal naar mij om blijven kijken samen met mijn vader vanuit het paradijs en ooit zal ik ze beiden weer ontmoeten.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Ontzettend blij… 5 uur geleden
Zoekterm: voorheen sendil

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring