Ga naar de bovenkant van de pagina

Het accepteren van mijn ziek-zijn

Geschreven door dianadivera op 24 02 2012. Aantal keer gelezen: 1214. Permalink

Categorieën: Mens en Samenleving, Psychologie.

Tot 2007 heb ik aldoor gewerkt. Vaak binnen kantoren, met veel mensen om me heen en bij verschillende organisaties. In 2007 erkende ik voor mezelf dat ik hooggevoelig ben, maar dan kon ik er evengoed nog niet veel mee. Sinds 2010 weet ik dat ik een chromosoomafwijking heb en het is fantastisch dat ik een medische verklaring heb voor mijn lichamelijke en psychische klachten, maar nog kan ik er niet zoveel mee. In ieder geval niet richting werk vinden.
Ik dien te accepteren dat ik niet veel (meer) kan. Dat ik gewoonweg niet sterk ben. Lichamelijk niet en geestelijk niet. Van de chromosoomafwijking herken ik maar liefst 24 kenmerken bij mezelf, waaronder: emotionele kwetsbaarheid, laag zelfbeeld, psychosomatische klachten, lage rugklachten, verstoorde motoriek, gevoeligheid voor stress en allergieën, moeite met relativeren, behoefte aan bevestiging, slecht meekomen met temposport, moeite met dominante mensen en slecht in het kunnen navertellen van situaties of wat mij zonet verteld is. Ik dien me erbij neer te leggen dat het me niet lukt om onder druk te werken, tenzij ik er zelf controle over kan houden. Want ik hou evengoed van hard werken en werk afmaken. Maar wanneer iemand mij - eventueel met een luide stem - gaat vertellen dat ik sneller moet werken, dan wordt het te zwaar voor me. Ik heb meer dan 20 jaar gewerkt en in verschillende functies. De laatste jaren werkte ik voornamelijk als huishoudelijke hulp bij mensen thuis. Dit deed ik onder andere, omdat ik altijd graag iets voor anderen wilde betekenen (zorgzaamheid blijkt ook een kenmerk van mijn chromosoomafwijking) en ook omdat ik dan voornamelijk zelfstandig werkte en meestal bij één persoon en niet binnen een hele groep. De ene keer verliep het werk makkelijker dan de andere keer. Het hing van veel af en wat precies allemaal, dat kan ik nog stees niet goed uitleggen. Wel weet ik inmiddels iets beter wat ik allemaal wel kan en daar zoek ik nu naar. Maar het blijkt best lastig. Of het is vaak een functie van meer dan 24 uur per week - wat ik al niet meer volhoud - of het is een functie waarbij ik dien samen te werken, sterk in mijn schoenen te staan of een geschikte opleiding voor dien te hebben gevolgd. Ik voldoe aan HBO-werk- en denkniveau - dit is vorig jaar nog bij mij getest - maar ik durf niet meer te reageren. Ik weet dat het niet passend voor me is. Ik dien me neer te leggen bij het feit dat ik nooit meer het werk zal kunnen doen zoals ik dit vroeger gedaan heb. Het past niet bij me om op te geven, maar het is waarschijnlijk wel het meest verstandig om op een andere manier mijn kwaliteiten te bekijken en uiteindelijk ook weer te gaan gebruiken, binnen een baan die mij echt op het lijf geschreven is.

Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Ziek van je werk of door je werk

Geschreven door Redactie op 25 10 2011. Aantal keer gelezen: 2313.

Jaarlijks worden er meer dan 20.000 mensen ziek door hun werk. Daarnaast zijn er nog velen die niet letterlijk ziek worden door hun werk, maar zeggen "ziek van hun werk" te zijn. Wat kan er mis gaan tijdens de uitoefening van je werk?

Lees meer...

Top van de dag:

Op welke dagen kun… 23 uur geleden
Zoekterm: wanneer is het…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring