Ga naar de bovenkant van de pagina

Gevangen tussen twee werelden

Geschreven door vandollum op 18 12 2015. Aantal keer gelezen: 532. Permalink

Categorieën: Mens en Samenleving, Psychologie.

Ik lag vannacht weer wakker en lag zo te denken. Mijn kinderen waren op bezoek geweest en het was een hartstikke leuke dag geweest. Ik had de kamer en keuken opgeruimd en had me daarna gedoucht en was heerlijk mijn bed ingekropen. Maar ineens om half vier lag ik weer klaarwakker te denken. Ik zag dat ik gevangen zat tussen twee werelden.

Ik navigeerde tussen deze twee werelden en dacht aan de tijd terug dat mijn dochters nog klein waren. Toen was je continu met ze bezig. Je bracht ze naar school, je maakt hun lunchtrommels klaar, je bracht ze naar sportclubs en later naar discotheken. Je bracht ze naar school en duimde dat de eerste middelbare schooldag goed zou gaan en dat ze zich konden manifesteren als hun eigen ik. Nu leven ze als volwassenen, ze hebben hun eigen gezin gesticht en wonen honderden kilometers van mij af. Ze leven hun eigen levens en van die wereld neem ik op dagelijkse basis niks waar. Ik mis die kleine kinderen en ben af en toe niet comfortabel met hun volwassenheid.

Vanaf de dag dat ze geboren worden wil je ze opvoeden tot volwassen mensen met normen en waarden. Je wilt dat ze vriendelijk zijn en lief, dat ze veilig zijn, maar toch mis je die chaos van jong zijn. Nu geef je ze een knuffel als ze weer vertrekken naar hun eigen wereld en sluit de deur en trekt je weer terug in isolement. Ik denk dan aan mijn moeder terug die zes kinderen had die ook allemaal de deur uit zijn gegaan op een gegeven moment. Ik was zelf 16 toen ik al op kamers woonde vanwege mijn verpleegstersopleiding. Toch mis ik mijn baby’s af en toe. Ik ben nu achter in de vijftig en ik doe mijn eigen ding, maar dingen om je heen veranderen zo snel. Zonder verandering stagneert de boel, dat is duidelijk, en als je stagneert kan je niet groeien. Ik ben trots op mijn kinderen en het is moeilijk geweest om ze los te laten, geloof me.

Natuurlijk geniet ik van mijn leven maar hoe ouder ik word hoe meer ik nadenk en reflecteer. Ik mis mijn kinderen ontzettend en soms heb ik er grote moeite mee om mijn gevoelens en plek te geven. Toch pas je jezelf als moeder aan en laat het leven zijn gangetje gaan. Ik ben apetrots op ze en ik gun ze alles in dit leven en wat ben ik blij dat ik kleinkinderen heb kan ik mij nog even verplaatsen in de kindertijd van weleer.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Boekverslag… 5 min geleden
Zoekterm: verkeerd moment…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring