Ga naar de bovenkant van de pagina

En toen hadden we er nog maar één

Geschreven door dianadivera op 11 01 2016. Aantal keer gelezen: 748. Permalink

Categorieën: Dieren en Natuur, Huisdieren.

In juni 2015 moesten we al afscheid nemen van mijn geliefde kat Boris, welke ik nog elke dag mis. Hij was tenslotte 11 jaar bij me. Onze hond Romy en poes Whisky zijn nog lange tijd samen geweest, maar ook daar kwam een einde aan; we moesten afscheid nemen van één van hen. Toen hadden we dus nog maar één huisdier...

Poes Whisky was waarschijnlijk intussen al rond de 18 jaar, maar ging maar door. Van hond Romy leken we vorig jaar al afscheid te moeten nemen, omdat zij door haar achterpoten zakte. Ik kreeg een pijnstiller mee naar huis, welke alleen maar averechts werkte: ze ging nog veel meer springen en kwam soms tegen stoepranden aan. Ik ben toen verder gegaan met glucosamine geven, wat ik ook aan poes Whisky gaf. Dat bleek te helpen, want Romy en ik renden de laatste tijd elke dag een stuk en ook met mijn vriend dolde ze heel wat af.

Romy was intussen 13 jaar geworden en het liep alweer tegen het nieuwe jaar aan. Zou ze de 14 halen? Heel af en toe sleepte ze met één van haar achterpoten en af en toe liep ze ineens veel langzamer. Maar daarna huppelde ze weer verder en speelde in de tuin met haar lievelings-Wuppies. Ik was er eigenlijk niet meer zo erg mee bezig, dat we binnenkort wederom afscheid zouden moeten nemen en wende Romy eraan, dat ik af en toe iets langer van huis weg was. Tenslotte hadden twee familieleden mijn hulp nodig bij het regelen van allerlei zorg- en welzijnszaken. Ik kon Romy nooit meenemen, daar had ik tot nog toe geen opties in gezien. Ze was te druk op straat, dus ook in de bus, ik reed zelf geen auto en in de fietskar achter mijn fiets was ze ook te onrustig. Lopend naar het adres waar ik vaak was, was te ver. Bovendien moest ik ook af en toe naar een ziekenhuis, waar het verboden is voor honden.

Als het even kon, bleef ik natuurlijk niet zo lang weg. Op 22 november had ik met mijn vriend afgesproken, dat ik naar de verjaardag van mijn jongste neefje zou gaan. Ik werd opgehaald door een voordeeltaxi en zou ook weer met deze taxi terugkomen. Wanneer mijn vriend weg zou willen, hield hij er rekening mee dat Romy dan hoogstens een half uur alleen thuis zou zijn en wij elkaar afwisselden. Ik deed circa een uur over de rit. Toen ik om 13.30 uur klaar zat voor de taxi, die tussen toen en 14.00 uur zou arriveren, werd ik gebeld door mijn vriend. Of ik al bijna thuis kwam. Mijn eerste reactie was dat hij wel weg mocht gaan, maar hij zei dat er iets met Romy was. Vervolgens dacht ik dat het iets was dat zij uit protest had gedaan, maar mijn vriend zei: 'Haar kopje hangt scheef'.

Ik kon niet ineens naar huis komen vliegen en angstige minuten raasden door mijn gedachten. De taxichauffeur heeft me tot bedaren gebracht. Hij zei dat Romy vast en zeker een goed leven bij ons zou hebben gehad en daar had hij gelijk in. Gelukkig zijn er altijd nog onze herinneringen etcetera. Het stemde me in elk geval gerust. Toen ik uiteindelijk thuiskwam, zat Romy op haar eigen plek en wilde al direct naar me toe komen lopen. Mijn vriend zei dat ik maar meteen bij haar moest gaan zitten, die jas kwam later wel. 

Het was echt niet goed met haar, we belden dezelfde dierenarts die toen voor Boris aan huis kwam en ons vermoeden werd bevestigd: Romy had een hersenbloeding gekregen. Inslapen was de beste optie. Daar namen we afscheid van ons volgende huisdier en daarmee hadden we er nog maar één...  


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Kun je hazelnoten… 2 uur geleden
Zoekterm: wilde hazelnoten…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring