Ga naar de bovenkant van de pagina

Een bijzondere medereiziger…

Geschreven door Angel op 01 01 2015. Aantal keer gelezen: 821. Permalink

Categorieën: Auto’s en Vervoer, Transport, Mens en Samenleving.

Diep weggedoken in mijn jas, mijn schouders hoog opgetrokken en wiebelend op mijn voeten om nog enigszins warm te blijven, wacht ik tot de metro tot stilstand komt. Wanneer de deur zich ietwat schokkend opent stap ik gretig naar binnen. Ah, lekker warm. Mensen die verdiept in de krant of hun smartphone zijn, kijken even op, om een blik te werpen op hun nieuwe medereizigers. Ik hoor de deuren achter mij sluiten en ik loop naar een lege plek om mij tegen het raam aan te vleien.

Er dringt een stem tot mij door. Hoor ik het goed? Ik kijk om mij heen om te checken of er iemand zit te bellen. Nee. Ik leg mijn hoofd tegen het raam en wil mijn ogen sluiten. Maar dan hoor ik het weer. Het geluid komt van een man, twee stoelen voor mij. Zo te zien heeft hij geen telefoon in handen. Ik houd mijn blik op de rug van de man gericht om vast te stellen tegen wie hij in vredesnaam praat. Maar al snel is me duidelijk dat hij de krant leest. En hij gaat er echt helemaal in op.

Met enige stemverheffing leest hij een krantenkop: ‘Belgische spoorwegen staken vandaag. Het is toch niet te geloven?!’ Verontwaardig tikt hij stevig met zijn vrije hand op de krant. Hij leest nog een stukje hardop voor en slaat dan heel plotseling en hard de bladzijden om. Vervolgens legt hij het met een harde klap, de krant op de stoel naast zich. Ik schrik erg van deze onverwachte reactie en ben gelijk klaarwakker.

Eigenlijk best amusant zo’n man in de coupe, denk ik bij mijzelf. Maar dan draait de man zich abrupt om en kijkt mij doordringend aan. Alsof mij plotseling iets opvalt, kijk ik snel en quasi geïnteresseerd naar buiten.

We naderen het volgende station. Een man op het perron loopt doelgericht naar de metro en tikt op het raam, waarachter mijn bijzondere medereiziger zit. Er ontstaat gelijk actie. Het bovenraam wordt met een ferme ruk opengetrokken en een luidruchtig gesprek vind plaats. Ik kijk even om mij heen, maar niemand lijkt zich aan dit alles te storen. De metro komt weer in beweging. De man slaat nog een paar keer hard op het raam, ten afscheid.

Tien minuten later stap ik de kou weer in. Het was even een ander begin van mijn dag dan andere dagen. Maar ach, ik heb niet hoeven vechten tegen de slaap. Met een glimlach op mijn mond zet ik de pas er in.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Slapen met een… 15 uur geleden
Zoekterm: zijslaapkussen…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring