Ga naar de bovenkant van de pagina

Dierbaren missen

Geschreven door Noor op 20 05 2015. Aantal keer gelezen: 566. Permalink

Categorieën: Mens en Samenleving, Psychologie.

Het is erg als dierbaren om je heen overlijden. Een groot gemis. En daar moet je mee leren omgaan, hoe moeilijk dat ook is.

Opgroeien is een gunst, ouder worden een kunst. Wat kon je als kind heerlijk genieten van alles. Geen haast, lekker spelen en onbezorgd leven. Daar kan ik echt met weemoed aan terugdenken. En als ik kinderen zie, geniet ik zo van die onbezorgdheid die ik in hun leven zie. En als tiener en twintiger ging ik mijn eigen leven leiden, opgroeien en volwassen worden. Niet terugdenken, maar ook de toekomst, ach, wat doet het er toe?

En nu, nu ben ik zwaar volwassen. Soms drukt de verantwoordelijkheid van het hebben van een hypotheek op me, de verantwoording voor ons gezin. En de zorg voor elkaar als man en vrouw in het huwelijk. Mijn onbezonnen leven is voorbij, ik denk na over dingen en de gevolgen van bepaalde acties. Ik ben gelukkig hoor, maar soms is het leven best zwaar. En dan kom ik ook bij het gemis van dierbaren.

Want om mij heen sterven mensen. Mensen van wie ik houd, en die ik helemaal niet wil missen. Vooral mensen met de leeftijden dat je denkt, nee, nog niet eens een respectabele leeftijd gehaald. Mijn man en ik heb een begrafeniskostuum in de kast hangen, bah, maar het gebeurt steeds vaker dat we een condoleance of uitvaart hebben. En dan word je weer met de neus op de feiten gedrukt dat het leven vergankelijk is.

En wat mis ik sommige mensen; mijn lieve Omaatje, mijn dierbare vriend, die oude gezellige buurman, ze zijn er niet meer. En dan zeggen mensen dat je het een plaatsje moet geven. Nou, waar dan en hoe? Ik zie het meer als ermee moeten leren leven dat iemand er gewoon niet meer is. Het een plaats geven klinkt zo veel gemakkelijker, zo is het nou gewoon niet. Ik kan iemand die mij dierbaar was zo ontzettend missen.

Het ergste vind ik als iemand ziek is. Zo treurig allemaal. Dan kan ik mij zo verdrietig voelen. Leven naar een einde, van tevoren weten dat diegene die ziek is er over een tijdje niet meer is, voor mij begint het gemis dan al. Erg hè? Ik ben een vrij emotioneel ingesteld iemand. Heb echt tijd voor mezelf nodig om alles te verwerken. Maar het leven gaat door, ook wel weer goed, anders heb je geen leven meer voor jezelf. Accepteren dat er mensen om mij heen overlijden is het enige wat ik heb geleerd. En plaats maken voor herinneringen ondanks al het gemis. 


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Een gebroken of… 14 uur geleden
Zoekterm: Neus kraakte tijds…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring