Ga naar de bovenkant van de pagina

De radioactieve scan

Geschreven door Merel op 16 01 2016. Aantal keer gelezen: 586. Permalink

Categorieën: Gezondheid en Welzijn, Ziekten.

Omdat er mogelijk kanker in het spel was, moest ik een radioactieve scan ondergaan. Een vreemde ervaring. Ik had al eens eerder zoiets gehad, maar dat was al zo lang geleden en dat ging meer over mijn beenderen, deze keer ging het over kanker. NET kanker.

Ik meldde me bij de balie en er werd me verzocht even plaats te nemen in de wachtkamer. Het was er rustig, er zat nog een mevrouw, ze was constant aan het lezen. Er stond ook overal vermeld dat er rust moest zijn op deze afdeling. Geen geluid op mobieltjes aan en geen telefoongesprekken voeren in deze ruimte. Een spelletje doen of appen mocht wel.

Het duurde dan ook niet lang voor ik werd opgeroepen. Een leuke jongeman met paardenstaart kwam me halen. Mijn man wilde blijven zitten, maar hij mocht gewoon mee. We kwamen in een kamertje, waar hij me van alles uit ging leggen. Ik zat op een hele comfortabele stoel en kon me goed ontspannen. Er werd me verteld dat ik een infuus zou krijgen met radioactief spul. Dat duurt even voor het is ingewerkt en daarom moet je een tijdje, ongeveer een uur, rustig liggen of zitten, gewoon ontspannen. Dan trekt het door je bloed en lichaam en dan kun je de scan in. 

Ik vond het allemaal prima en hij gaf een seintje naar iemand in de kamer achter ons. Het radioactieve spul moet speciaal klaar gemaakt worden omdat het maar een korte werking heeft en niet te lang tevoren al klaargemaakt moet zijn. Er wordt daarom ook eerst gekeken of je wel aanwezig bent en na de uitleg, of je het nog wel wilt. Maar het was eigenlijk zo gedaan. Een infuus ben ik dan ook op een andere manier gewend, zo één die in een zak aan een paal hangt naast je bed of je stoel, maar hierbij was er sprake van een spuit. Dit werd in een ader gespoten en dat duurde maar heel even. Toen mocht ik opstaan en werd ik naar een andere kamer gebracht. Mijn man mocht niet mee. In die kamer kon ik weer in een comfortabele stoel plaatsnemen. Ik kon lezen, liggen, spelletje doen, maar ik mocht niet praten. Ik mocht eigenlijk zo weinig mogelijk lichamelijk bewegen. 

Ik kreeg een beker water en die moest ik binnen een uur leeggedronken hebben. Na een uur werd ik opgehaald en mocht ik op een bed gaan liggen. Ik werd een soort van tunnel ingegleden. Ik was overal vastgemaakt en kon me niet bewegen, wat ook niet de bedoeling was. Het was niet eng, maar naar je gevoel duurt het allemaal wel lang. Af en toe bewoog de plank onder me en af en toe vroeg iemand of het nog wel goed ging. Na een half uurtje was het klaar en kon ik weer naar huis.


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Ontzettend blij… 6 uur geleden
Zoekterm: voorheen sendil

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring